Compagnie Cecilia en HETPALEIS

Schöne Blumen

- Nieuwe dingen op ’t repertoire?
Nen Indianendans?
Waarvoor dat ge moet oefenen?
Zo dingen die nog niet af zijn –
ge weet, ‘k zie dat graag.
- ‘k Ben bezig met ’t vierde kwartaal.
- Boekhouden?
Ma ge zijt zo schoon met uw billen...

Arne Sierens en zijn spelers duiken onder in de donkere coulissen van een amusementsclub waar ‘bloemenmeisjes’ instaan voor bruisend en prikkelend vertier. Hier heersen, nog veel feller dan in de echte wereld, de ongenadige wetten van vraag en aanbod en onderlinge concurrentie. Wie niet meekan, ligt eruit; wie niet opbrengt ook; en wie te oud is zeker. Het wordt een bitterzoet schouwspel.

Achter de glimmende façade schuilt een meedogenloze, weinig romantische wereld. De Schöne Blumen uit de titel zijn de barmeisjes, veelal vrijgezel en hopeloos op zoek naar vluchtroutes om boven het dagelijkse leven uit te stijgen. Zonder geld en beroofd van alle illusies over het leven, zijn ze zich maar al te bewust van de vergankelijkheid van hun schoonheid. Toch blijven ze vechten, al was het maar om te blijven dromen. Mannen zwermen rond hen heen als motten rond een lamp, uiteraard om hun lusten te kunnen botvieren, maar bovenal op zoek naar een verloren paradijs.

"Schöne Blumen verzamelt menselijk wrakhout in een uitzuipbar, waar meisjes, een madam en de klanten annex would-be lovers hun tragedie delen. Elk wel behept met de beste bedoelingen, maar de confrontatie tussen geld en liefde wordt beslecht in het voordeel van het materiële. Al hebben ze daar zelf spijt van.
Al had het anders gekund. Misschien. Die thematiek is typisch Sierens, die altijd al met een vertederende, liefdevolle en tegelijk genadeloze rauwheid die figuren schetst die aan de zijkant van de samenleving zo goed en zo kwaad mogelijk overleven."
Yves Desmet, De Morgen 28/08/10

"Niet echt een chronologische verhaallijn in Schöne Blumen, maar de dialogen zorgen er voor dat, beetje bij beetje de karakters en de verbanden tussen de personages duidelijker worden. En de tragiek sterker: Kiki, die dan wel een nieuw lief heeft, maar die niet kan loskomen van Malika, waar hij tegelijk nog verliefd op is, en ook boos, omdat ze volgens hem geen zorg draagt voor zijn kind.
Dat levert op een bepaald moment een prachtige scène van zieligheid op.
En Josiane de eigenares van de bar die na een operatie die voor vrouwen zo moeilijk ligt haar pijn verbergt achter klassevolle kledij en make-up.
Karin Tanghe met een schitterend Duits accent en een strak volgehouden waggelende pas zet het personage van de bazin die de terugloop van haar zaak zo goed mogelijk verborgen houdt op een schitterende manier neer.(…)
Sierens legt onder het verhaal een heel mooie muzieklijn, en muziek levert ook één van de intiemste scènes op: het moment dat Malika en Anthony samen 'Et si tu n'existais pas' van Joe Dassin zingen. Waarom en voor wie ze dat zingen, dat moet u in de voorstelling zelf ontdekken."
Rudy Tollenaere, Het Nieuwsblad 22/09/10


productie Compagnie Cecilia/ HETPALEIS
coproductie met Theaterfestival Boulevard ('s-Hertogenbosch)/ La Filature (Mulhouse)

tekst en regie Arne Sierens
met Titus De Voogdt, Mieke Dobbels, Karin Tanghe, Valérie Schiemsky, Robrecht Vanden Thoren
muziek (live) Jean-Yves Evrard
decor Guido Vrolix (ontwerp), 
Jan Detavernier (constructie)
lichtontwerp Timme Afschrift
kostuums Pynoo
bewegingscoach Laura Neyskens, Laura Vanborm
zang Ilse Duyck
dramaturgie Johan Heldenbergh
assistentie Julie Delrue
fotografie Kurt Van der Elst
productie Koen Demeyere, Niels Ieven, Francis Van Laere

met de steun van Vlaamse Gemeenschap, Provincie Oost-Vlaanderen, Stad Gent.
Arne Sierens is “artiste associé” bij La Filature – Scène Nationale de Mulhouse.
dank aan Océ, Theater Hotel, De vrienden van HETPALEIS en Famous, Lapperre Hearing Systems

spreiding
Frans Brood Productions
+32(0)9 234 12 12
info@fransbrood.com
www.fransbrood.com