Compagnie Cecilia

Lacrima

‘D’r zijn van die haken in het leven,
als ge d’r aanhangt, ge moogt spartelen wat ge wilt,
ge zit er aan vast.’

"Hammenecker brengt het verhaal van de man in pittige flashbacks en flashforwards in een heerlijk authentiek Oostends. Daarbij herken je een nieuwe evolutie in het werk van Sierens: waar vroeger zijn personages hun territorium en regio afbakenden door een herkenbaar Gents en Oost-Vlaams zijn sinds De Pijnders de provinciegrenzen opgengebroken voor authentiek West-Vlaams. De diepgewortelde menselijkheid van zijn personages wordt universeel."

Roeland de Trazegnies, Cobra.be 14/07/2012

Over Jan Hammenecker: "Wat een revelatie! Hij speelt met variatie, maar blijft altijd als een beer bij de grond. Zelfs de krulletjes die hij toevoegt, voelen oprecht uit de buik."

Over Sayaka Kaiwa: "De grootste nieuwigheid is nog de bijdrage van danseres Sayaka Kaiwa, opgeleid aan Parts. Ze vertolkt geen rol, tenzij licht en lucht brengen in de zwaarte. Als een musje trippelt ze over de blokken, monstert ze Hammeneckers vertelling, breekt ze steeds weer in een glimlach uit. Ze doet wat in het jongste werk van Sierens altijd het decor deed: de spelers uit balans halen, in het moment houden. Het versterkt net de naturel."

Wouter Hillaert, De Standaard 17/07/2012

 

"Lacrima is het meest politieke stuk van Sierens tot nu, soms meer pamflettistisch dan theatraal. Maar ook daar dient theater voor, om een tegenstem te geven aan de stemlozen."

Yves Desmet, De Morgen 14/07/2012

 

Een man belooft aan zijn ex-lief haar verdwenen zoon in de stad te gaan zoeken. Hoewel hij gezworen had er ooit nog een voet te zetten, keert hij terug naar de wijk waar hij opgroeide, het lelijke reservaat waarin ze alle niewaards en overbodigaards in sociale complexen steken en waar hij ooit al zijn illusies heeft verloren.

Het was een verhaal dat al langer sluimerde bij Arne Sierens en waar hij al verschillende keren aan begonnen was. Na een brainstorm met filmmaker Felix Van Groeningen (Dagen zonder lief, De Helaasheid der Dingen), vond hij plots de sleutel hoe hij het moest vertellen: rechtdoor en zonder franjes, poëzie of metaforen.

Lacrima is een onstuimig lamento over het niet zo poëtische bestaan in de sociale buurten, een rauwe maar tegelijk naar verlossing zoekende elegie over moeders en hun kinderen, hulpeloosheid en verslavingen, de zichtbare en onzichtbare littekens en bovenal het mekaar kwijtraken en verliezen in het leven en de dood...

tekst & regie Arne Sierens
met Jan Hammenecker en Sayaka Kaiwa
choreografie Ted Stoffer
scenografie Guido Vrolix
licht Timme Afschrift
kostuums Ilse Vandenbussche
techniek Koen Demeyere en Jonas Lambrigts
fotografie Kurt Van der Elst
franstalige vertaling Monique Nagielkopf
productie Compagnie Cecilia